Στην εκπαιδευτική πρακτική ξεχωρίζουν τέσσερις προσεγγίσεις χρήσης των ΤΠΕ:

1. ο υπολογιστής αντικείμενο μάθησης(μαθαίνω για τον υπολογιστή)

Η πρώτη προσέγγιση(μαθαίνω για τον υπολογιστή) καλλιεργεί τον πληροφορικό αλφαβητισμό και καθιστά τον υπολογιστή αντικείμενο εκμάθησης. Η προσέγγιση αυτή εκφράζει το τεχνοκεντρικό μοντέλο ένταξης των ΤΠΕ στην εκπαίδευση.

2. ο υπολογιστής σε ρόλο δασκάλου (μαθαίνω από τον υπολογιστή)

Η δεύτερη προσέγγιση(μαθαίνω από τον υπολογιστή) τοποθετεί τον υπολογιστή σε ρόλο δασκάλου και ελέγχει τις γνώσεις του μαθητή/τριας με προγράμματα διδασκαλίας μέσω υπολογιστή, πρακτικής και εξάσκησης, προγράμματα εκμάθησης, και έμπειρα διδακτικά συστήματα.

3. ο υπολογιστής συνεργάτης του μαθητή(μαθαίνω με τον υπολογιστή)

Η τρίτη προσέγγιση(μαθαίνω με τον υπολογιστή) τοποθετεί τον υπολογιστή σε ρόλο γνωστικού εργαλείου, σύντροφο του μαθητή στην ανακάλυψη της γνώσης και εκφράζει τη μάθηση με τη βοήθεια του υπολογιστή.

4. ο υπολογιστής υποκείμενο μάθησης (μαθαίνω τον υπολογιστή να εκτελεί εντολές)

Η τέταρτη προσέγγιση(μαθαίνω τον υπολογιστή να εκτελεί εντολές) τοποθετεί τον υπολογιστή σε ρόλο μαθητή, ο μαθητής προγραμματίζει τον υπολογιστή με τη γλώσσα logo και μ' αυτόν τον τρόπο τον "διδάσκει"